Üzeyir Karahasanoğlu’nun yazı serüveni, dergilerdeki yazılarıyla dikkat çekmiş, ardından ödüllü eseri “Geçmişi Beklemek” gelmişti. Yazarın öykülerindeki şiirsel dil, karakterleri işleyiş biçimi ve anlatım yeteneği okuyucuda derin bir etki bırakmıştı. Edebiyat dünyasında Sait Faik Abasıyanık ve Sabahattin Ali gibi ustaları kendisine ilham kaynağı olarak gören Karahasanoğlu, bir söyleşisinde, zaman makinesi olsa bu değerli isimleri uzun bir masanın iki ucuna oturtmayı hayal ettiğini belirtmişti.
Yazarın roman türündeki ilk eseri “Gece Hep Gece” de büyük beğeni toplamıştı. İstanbul’un işgal altında olduğu günlerde, iç savaşın getirdiği karmaşadan kaçan Beyaz Rus Katya ile Galatasaray Lisesi edebiyat öğretmeni Haluk arasında filizlenen aşk, Karahasanoğlu’nun kaleminden akıcı ve etkileyici bir şekilde aktarılmıştı. Romanın, okuyucuyu su gibi akıp götüren bir dil taşıdığı yorumları yapılmıştı.
2026 yılının ilk günlerinde okuyucuyla buluşan yeni kitabı “Dünya Bir Rüzgâr” ise on bir öyküden oluşuyor ve iki ana bölüme ayrılıyor: “Maziyi Bozmak” ve “Mayıs Papatyaları.” Yazarın “tarihin büyülü tarafı” olarak tanımladığı “Maziyi Bozmak” bölümü, geçmişin farklı dönemlerine ışık tutuyor. “Yangın Kulesi”nde Osmanlı tulumbacılarının yaşamları, “Ferrâş”ta bir dergâh temizlik görevlisinin dünyası ve dönemin tarikat yurtları sorununa göndermeler yer alıyor. Bu öykü, bir zamanlar okuyucuda büyük iz bırakan Turan Dursun’un “Kulleteyn” adlı eserini anımsatıyor. “Belalar Mübareği,” yazarın dedelerine adadığı, bir çocuğa dedesi tarafından anlatılan bir hikaye. “Laleler, Ters Laleler” ise bir hükümlünün gözünden cezaevi yaşamını ve mahkumların dramını aktarıyor. Bölümün son öyküsü “Ölemeyen” ise bir korsanın maceralarını konu alıyor. “Belalar Mübareği” dışındaki öyküler, yazarın tarihe ve güncel konulara olan ilgisini, derin araştırmacı ruhunu ve titiz çalışma disiplinini gözler önüne seriyor.
Kitabın ikinci bölümü “Mayıs Papatyaları” ise genellikle öğretmen merkezli öykülerden oluşuyor. “Übeyid” adlı öyküde, otobiyografik unsurlarla bir öğretmenin hayatından kesitler sunuluyor ve hikayenin sonunda yazarın kendi edebi yolculuğuna dair işaretler beliriyor. Yazar adayının, mühendislik yerine yazarlığı seçme ve Sait Faik gibi ustalara ulaşma arzusu bu bölümde işleniyor. “Uçurum İnsanları” adlı sarsıcı öyküde, öğretmenlerin, çocuklarının gözü önünde tehdit edilerek bir uçurumun kıyısına getirilmesi dramatik bir şekilde anlatılıyor. Kitaba adını veren “Dünya Bir Rüzgâr” da bir öğretmen öyküsü; atandığı köye giden genç bir öğretmenin, köydeki eski okulu yenilemek için büyük mücadele veren bir öğretmenin oğluyla karşılaşması ve yaşananları öğrenmesi merkeze alınıyor. “Delice” doğanın ve bitkilerin gizemli dünyasına odaklanırken, “Sürmek” öyküsü, karavan alıp doğada huzur arayan bir insanın, hiçbir yerde tam bir rahatlığın bulunamayacağı gerçeğiyle yüzleşmesini işliyor. “Hırsızlar” ise seçim süreçlerinde yaşanan olayları ele alıyor.
Üzeyir Karahasanoğlu’nun öyküyle başlayan edebi yolculuğu, roman ve öykü arasında gidip gelirken, özellikle “Maziyi Bozmak” bölümündeki “Yangın Kulesi,” “Ferrâş,” “Laleler ve Ters Laleler” gibi öyküler, gelecekteki roman projelerinin habercisi niteliğinde. Bu öyküler, yazarın kapsamlı bilgi birikimini ve ciddi araştırma gerektiren derinlemesine çalışmalarını yansıtıyor. Yazar, bir söyleşisinde bu süreci; kütüphanelerde, sahaflarda ve kitapçılarda yaptığı detaylı taramalar, makaleleri didik didik etme, defterlerce not alma ve ulaşabildiği her kaynağı okuma çabasıyla anlatmıştı. “Gece Hep Gece” romanında 1920’lerin Mütareke Dönemi’ni ele alırken de aynı titizliği gösteren Karahasanoğlu’nun, yakın gelecekte tarihten beslenen güçlü romanlarla karşımıza çıkması bekleniyor. Kendisinin 1940’lı yıllarda Zonguldak’ta geçen bir roman üzerinde çalıştığı da biliniyor. Edebi yolculuğu ilgiyle takip edilecek olan Üzeyir Karahasanoğlu’nun eserlerinin okur kitlesi her geçen gün artacaktır.
